ഒരു വായിനോക്കിയുടെ ദിനവൃത്താന്തങ്ങൾ

സുന്ദരിയാണ്. കറുത്തിട്ടാണ്. ഹാവൂ! കോംപറ്റീഷൻ കുറയും. കാന്റീനിൽ വരുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ മാത്രമേ അവളെ നോക്കാറുള്ളെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. ബാക്കിയെല്ലാർക്കും അവളുടെ കൂട്ടുകാരെ മതി. എല്ലാ ദിവസവും അറ്റൻഡൻസ് എടുക്കും. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഒളികണ്ണിട്ട് ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തും. ഇതൊരു പതിവായിരിക്കെ ഒരിക്കൽ ഒരു ചായക്കടയിൽ വച്ചു കണ്ടു. ഒരുവട്ടം കണ്ണുകളിടഞ്ഞു. അടിവയറ്റിൽ ഷോക്കടിച്ചു! ചായ ചുണ്ടോടടുപ്പിക്കെ അവൾ ചെവിക്കു മുകളിലൂടെ ചുരുളൻ മുടി ഒതുക്കിവച്ചു. താഴെ തുഴയെറിയുന്ന വെള്ളിക്കമ്മൽ. വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന പുളകം കയ്യിലെ ചരടുകണ്ടപ്പോൾ പിൻവലിഞ്ഞു. ഹിന്ദുവാണ്. ശ്ശൊ! പ്രതീക്ഷകൾക്കു മങ്ങലേറ്റിരിക്കുന്നു. 

പിന്നീടാലോചിച്ചപ്പോൾ എന്നിലെ വർഗീയ വാദിയോട് എനിക്ക് പുച്ഛം തോന്നി. അതത്ര സാരമില്ല. തുടരാം. പതിവുകൾ തിരിച്ചുവന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ വീണ്ടും ചായക്കടയിൽ കണ്ടുമുട്ടി. കണ്ടുമുട്ടിയില്ല, കുറച്ചു കൂടി അടുത്തു കിട്ടി. ശബ്ദം അവ്യക്തമായി കേൾക്കാം. കിളിനാദം. ആശ്വാസദായകം. ഫോണിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. തികഞ്ഞ മെയ് വഴക്കത്തോടെ കുറച്ചു കൂടി അടുത്തുചെന്നു. വാക്കുകൾ ഇപ്പോൾ തെളിഞ്ഞു കേൾക്കാം. അയ്യേ! തമിഴ്! ഇതൊരു മാതിരി മറ്റേടത്തെ ഏർപ്പാടായിപ്പോയി.

വീണ്ടും നീണ്ട ചിന്തകൾ. എവിടെടോ ദേശീയബോധം? അല്ലെങ്കിലും വളയ്ക്കാനൊന്നുമല്ലല്ലോ, സൗന്ദര്യാസ്വാദനമല്ലേ, ഒരു പെണ്ണാണ്, ലേബലൊന്നും വേണ്ട. 

ആസ്വാദനശേഷി വീണ്ടെടുത്ത് പതിവുകളിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. എങ്കിലും പഴയ അത്ര പഞ്ച് പോര. പതിയെ പതിയെ ഏതോ കാക്ക ആ മാമ്പഴം കൊത്തിക്കൊണ്ടു പോയി...

വീണ്ടുമൊരു ദിവസം ചായ കുടിക്കാൻ പോയി. ഹായ്, സുന്ദരിയാണ്. മെലിഞ്ഞിട്ടാണ്. കണ്ണട വച്ചിട്ടാണ്. ഇത്തവണ കോംപറ്റീഷൻ ശരിക്കും കുറയും.....