കഷണ്ടി കേറി വെളുത്തതാവാം,
പുരികക്കട്ടി കറുത്തതാവാം.
നെറ്റിചുളുങ്ങിയിരുണ്ടതാവാം,
കണ്ണിന് ചുറ്റുമിരുണ്ടതാവാം.
മൂക്കില് ശുണ്ഠി ചുവന്നതാവാം,
മീശ പൊടിച്ചത് മാഞ്ഞതാവാം.
കവിളുകളൊട്ടി വരണ്ടതാവാം,
അത് പല്ലില്ലാതെ കുഴിഞ്ഞതാവാം.
വിളറിയ ചുണ്ടു വിണ്ടതാവാം,
താടി നീണ്ടു നരച്ചതാവാം.
കൊന്ത്രപ്പല്ല് മുളച്ചതാവാം,
ചെവിയില് പൂട കിളിര്ത്തതാവാം.
മുഴച്ചതൊക്കെ മുഖക്കുരുവാകാം,
പഴഞ്ചനെന്നൊരു തോന്നലുമാവാം.
മുഖത്തിരിപ്പതു കാണാന് വേണ്ടൂ,
പളുങ്കു കൊണ്ടൊരു കണ്ണാടി.
By the sea, that's beautiful and blue,
Goes the sun, that's painting all its hue,
Was an old bridge, broken into two,
Left to survive only for the view.
Made of pillars, twenty and a few,
Above the rocks stood, all in the queue.
Never cared, never looked as new,
Drinking salt forever, like its due.
Among them was one, crippled by the clams,
Lost a footing, tumbled in the sands,
Rid of the burden, to drown on any day,
On the way slowly, but not today.
Cursed to be out, no bridge over head,
Pitiful not to be among the herd,
In the cold alone, scared of the winds,
Just to bear those weary noisy birds.
Dark around, waves making eerie sound,
Looked above, a solace may be found,
For the first time in a hundred years,
Got to witness the glory of the stars.
In a lifetime, counted all the waves,
Setting sun and storms, never alike,
Heart was full, warm and pounded in the gaze,
Like a call from home, beyond the space.
Long ago was a feeling this alive,
When the bridge had purpose and pride,
Biding time, now reminiscing the past,
A reminder, nothing ever last.
Then the day dawned, certain doom arrived,
With the waves came, a bed of surf behind,
The moon set, cometh the birds of prey,
And the tide took the old castaway.