പുതിയൊരു പാത വിടരുന്നപോല്
പതിയെ കാലും കുതിക്കുന്നിതാ.
ചെമ്മാനമാകെ തെളിയുന്നപോല്
മഞ്ഞവെയിലും പരക്കുന്നിതാ.
ശങ്കിച്ചതൊക്കെയുമൊഴിയുന്നപോല്
വാശിയാലെന് കരുത്തേറുന്നിതാ.
മടിയുടെ മേലാട മാറുന്നപോല്
മടിശ്ശീലയരയില് മുറുക്കുന്നിതാ.
മോടിക്ക് മാറ്റൊന്നു കൂട്ടുന്നപോല്
വേഷം പുതുതൊന്നണിയുന്നിതാ.
തോളിലെ ഭാരം കുറയുന്നപോല്
ഭാണ്ഡം നേരായൊഴിക്കുന്നിതാ.
ഹാ! ആശങ്ക. മറവി വിളിച്ചപോല്
നേരം മുറിഞ്ഞു നിലയ്ക്കുന്നിതാ.
ഉദ്യമോദ്ദേശ്യം തകിടം മറിഞ്ഞപോല്
ഈ പോക്കിതെങ്ങോട്ടെന്നറിയാതെ ഞാന്.
തോളിലെ ഭാരം കുറയ്ക്കേണ്ടതാല്
ഭാണ്ഡം നേരായൊഴിക്കുന്നതോ.
മോടിക്ക് കോട്ടം വരാതിരിക്കാന്
വേഷം പഴയതഴിക്കുന്നതോ.
മടുപ്പിന്റെ മേലാടയേറുന്നതാല്
മടിശ്ശീലയരയില് മുറിക്കുന്നതോ.
ശങ്കിച്ചതൊക്കെയുമേറുന്നപോല്
ശാഠ്യം മെല്ലെയയയുന്നതോ.
മഞ്ഞവെയിലുപരക്കുന്നതല്ലീ
ചെമ്മാനമാകെയിരുട്ടുന്നതോ.
വന്നവഴിയേ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്
കാലിന് കിതപ്പുമറിയുന്നതോ.
പുതിയൊരു യാത്ര തുടങ്ങേണ്ടതോ
എന്റെ പഴയ വഴിക്കുമടങ്ങേണ്ടതോ.
നാഴികനോക്കുവാന് ദിക്കൊന്നു കാണുവാന്
ഓര്മ്മ വരുംവരെ കാക്കുന്നു ഞാന്.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ